5 juni
2006
Johan Slembrouck
DE KOPSTUKKENOpiniestuk van Bart De Wever verschenen in De Standaard van 3 juni 2006
Het wordt stilaan ronduit frustrerend voor een centrum-rechtse politicus om in Vlaanderen aan politiek te doen. Je vertolkt misschien wel de stem van een ruime meerderheid, maar wat kan je er nog mee? Deelnemend aan de macht op het Belgische niveau, drijf je in de permanente onderhandeling met de Waalse democratie in ieder dossier ver af van de positie die je voor je kiezers verdedigde.
Nergens laat zich dat scherper voelen dan in het beleid rond inburgering en migratie. Voor de PS-staat is een actief inburgeringsbeleid pseudo-racistisch geïnspireerd. België doet niet aan inburgering. Wat Vlaanderen er zelf aan probeert te doen - zoals bijvoorbeeld het dwingend aanbieden van gratis taallessen aan wie een sociale woning betrekt - zien de meeste Franstaligen als een onvervalste schending van de mensenrechten. Net als het idee om een strikt migratiebeleid te voeren. De invoer van een nieuw proletariaat, annex kiesvee, moet ongehinderd doorgaan.
Zo zag de centrum-rechtse kiezer in Vlaanderen uit de Belgische molen een snel-Belgwet en een halfbakken vreemdelingenstemrecht komen waarvoor hij niet bepaald vragende partij was. Als reactie maakte hij Vlaams Belang dan maar tot de grootste Vlaamse partij. Extreem-rechts kan volstaan met de gebraden kippen aan te nemen zonder zelf ooit enige verantwoordelijkheid te mogen of willen nemen. De botte hamer van extreem-rechts knalt neer op het gewillige linkse aambeeld, het doet alleen pijn voor wie ertussen zit.
Tot voor kort kon je als centrum-rechtse politicus in de oppositie nog eer halen in de aanval op het deel van centrum-rechts in de meerderheid, om dan later zelf met de PS op de pijnbank van de federale regering te moeten gaan zitten. De verkiezingsuitslag van 2004 en de peilingen doen echter vermoeden dat zelfs dat er niet meer zal inzitten na de volgende federale verkiezingen. Heel centrum-rechts samen in bad met nog alleen Vlaams Belang aan de kant, op het Vlaamse niveau zijn we er al.
Op Belgisch niveau is er alleen bestuur mogelijk dat je goedgekeurd krijgt door de PS. De centrum-rechtse, Vlaamse kiezer voelt zich daardoor bedrogen en stemt steeds talrijker Vlaams Belang. Waarna de situatie ten slotte nog slechter wordt voor centrum-rechts om te wegen op het beleid. Zo mag de VLD in 2007 bijvoorbeeld proberen uitleggen waarom het jeugdsanctierecht, dat Vlaanderen in grote meerderheid dringend wilde, na de moord op Joe Van Holsbeeck uiteindelijk slechts is uitgemond in een Belgisch compromis dat aan de feitelijke straffeloosheid van jonge delinquenten weinig zal veranderen.
Die benepen positie verklaart waarom verstandige politici van centrum-rechts de gebeurtenissen van de jongste weken met gemengde gevoelens hebben gevolgd. Na de vreselijke moorden in Antwerpen veranderden hamer en aambeeld wel (tijdelijk?) van bezitter, maar dezelfden bleven ertussen zitten. Links hanteert de hamer bovendien soms met dezelfde fijnzinnigheid en intellectuele eerlijkheid als extreem-rechts het voordeed.
Het is die politieke recuperatie die de witte mars in Antwerpen veel potentiële deelnemers heeft gekost. Bijna 80.000 mensen trotseerden die dag liever de urenlange verkeersellende om in Wijnegem Shopping Center te geraken die dag. Zelf heb ik in de mars meegelopen, maar ben ik op het einde ervan weggevlucht voor de toespraak van de moeder van Mohamed Bouazza. De vrouw ventileerde haar verdriet in een frontale aanval op Vlaams Belang. Ontsnappende overdruk zou Dewinter het allicht noemen.
Dezelfde vluchtgevoelens krijg ik bij het aanhoren van het discours van Jozef De Witte. Is het al erg genoeg dat het Centrum voor gelijke kansen en voor racismebestrijding meer en meer doet denken aan een geprivatiseerd Openbaar Ministerie, dan vindt de directeur ervan dat hij nu ook nog kan dicteren wat er in het parlement moet gebeuren. Gewillige toehoorders vindt hij uiteraard bij de PS. Minister Dupont wil de zogenaamde praktijktests tegen discriminatie operationeel maken. Er kwamen in 2005 weliswaar amper 156 al dan niet gegronde klachten over binnen, maar de heilige strijd tegen het Vlaamse racisme doet misschien de corruptie in de eigen partij vergeten. En wat kan het hem schelen dat Vlaams Belang daardoor nog wat meer Vlaamse kiezers kan afvangen van centrum-rechts. Een mens zou stilaan gaan denken dat ze het erom doen.
Bart De Wever is voorzitter van de N-VA. In Kopstukken ventileren zes toppolitici om de beurt hun mening over de actualiteit.
http://www.slembrouck.eu/