Over zwart en wit.

Commentaarstuk door Jan Van de Castele als edito verschenen in het juninummer van Doorbraak 

Nooit was het moment om een editoriaaltje te schrijven zo zielig als deze avond. De avond van een verscheurende begrafenis. Wie gaat na kwade moorden niet op zoek naar goede gedachten? In die chaos van zwart-wit is de politieke polarisatie een grens gepasseerd. 

Vlaams Belang is een bonte verzameling van een miljoen mensen, die met een miljoen verschillende redenen in die partij zijn toegestroomd. Er is frustratie om wat er fout loopt in een maatschappij die zichzelf verliest. Er is angst in een land dat de criminaliteit heeft onderschat, onvrede in een land dat de Vlaming al veel te lang op de ziel heeft getrapt, verlatenheid in een samenleving waar traditie en identiteit stilaan sterven, en waar de modale mens wordt opgejaagd door de internationale krachten van het kapitalisme en verscheurende progressiviteit. Er is schrik voor de excessen van vrijheid en gelijkheid, voor het ondersteboven halen van eeuwenoude waarden, voor het sterven van een vrije opinie in een poel van eenheidsdenken, voor de confrontatie met de ontregelende gevolgen van een veel te grote instroom van nieuwe mensen. Honderdduizenden Vlamingen zien in lidmaatschap van of in een stem voor de radicaal rechtse partij Vlaams Belang de enige mogelijkheid om tegen die ontwikkelingen te reageren of te protesteren. Dat miljoen mensen werd en wordt uitgespuwd door de machtige minderheid van vooral links-radicale opiniemakers en opportunistische lijkenpikkers met spleten tussen de tanden. 

Onderzoek dat binnenin deze Doorbraak wordt gepubliceerd (info dateert van net voor de moordpartij in Antwerpen) bevestigt dat die partij in april alvast nog steeds in de groei zat. Een ander artikel toont aan dat de excommunicatie door de openbare media – een instituut van de Vlaamse Gemeenschap – een rauwe werkelijkheid is. De ervaring van de voorbije jaren doet ons eraan twijfelen of deze absolute, hardvochtige en ongenuanceerde excommunicatie van de partij – en dus ook van de vele kiezers – bij volgende verkiezingen de gedachten zal keren. Het electorale effect van de doorzichtige en gestroomlijnde haatcampagne tegen het Belang kan de opstokers nog onaangenaam verrassen. 

Maar de partij Vlaams Belang slaagt er te weinig in de schrik en het ongenoegen van de massa mensen die ze vertegenwoordigt op een waardige manier politieke kracht te geven. Ze was en is ook een toevluchtsoord voor onaangename extremisten, zoals Jurgen Verstrepen terecht opmerkte. 

De rauwe scherpte van taalgebruik en van sommige campagnes heeft een doorbraak geforceerd, maar is in een beschaafd politiek debat weinig verdienstelijk. In de politieke praktijk versterkt ze voorlopig vooral een onwerkzaam dood gewicht. De Vlaamse poot van de partij hinkt machteloos mee onder het lijf van aangeschoten wild. Keer op keer worden kansen gemist om de deur te openen van de werkplaats van een beter Vlaanderen. Want ja, er zijn excessen en neen, ze worden niet altijd op de juiste manier aangepakt en gekortwiekt. Het is al te makkelijk dit te wijten aan “de tegenpartij”.  

De Vlaamse Beweging en Vlaamsgezinden uit alle politieke partijen zijn vaak samen op stap. In de huidige context van politieke polarisatie moet de niet-partijpolitieke flamingant ook durven zeggen waar het om gaat: Vlaams Belang, wat is vandaag uw belang, en wat is ons belang? Er wringt iets. Het is tijd voor bezinning. Strijd op een verstandige manier voor de verwezenlijking van uw programma, maar kies de weg van een vriendelijk Vlaanderen en haal uzelf uit het isolement waarin uw ultra’s nog al te makkelijk gedijen. Werk mee aan een positief Vlaanderen en sloop zelf het cordon. Zoek mee naar een werkbare oplossing voor de samenlevingsproblemen waarmee dit volk wordt geconfronteerd. Naar een hoopvolle uitweg ook voor de nieuwe Vlamingen die er zijn en zullen zijn. Dat hoeft niet in tegenspraak te zijn met uw niet zelden terecht signaal over de nood aan veiligheid, aan identiteit,  aan omzichtigheid en terughoudendheid tegenover een irrationele opengrenzenpolitiek. De problemen zijn gesteld, het mag gezegd, ook dank zij u. Maar nu nog de oplossing graag. Een snel signaal in die richting lijkt de enige optie. De stembus blijft niet eeuwig mild.

Jan Van de Casteele