26 februari
2007
Johan Slembrouck
De fabeltjes van Verhofstadt.
In zijn beleidsverklaring van 17 october kondigde Verhofstadt een taks op verpakkingen aan die rekening zou houden met de CO2 uitstoot, de zogenaamde Al Gore-taks.
Het ging toen als volgt: "Het Kyotoplan dat we hebben, is goed maar het is evident dat telkens nieuwe instrumenten nodig zijn. Dat is de reden waarom we een nieuwe heffing invoeren op klimaatonvriendelijke verpakkingen. De heffing zal namelijk afhangen van de CO2-balans van de verpakking. Concreet, hoe minder CO2 bij de productie vrijkomt, hoe minder de heffing zal bedragen. Zo komt er bijvoorbeeld geen heffing op papieren verpakking, maar op plastic en aluminium des te meer. We hopen vooral dat deze maatregel het gedrag van de producenten doet wijzigen, terwijl de consument uiteraard steeds de keuzevrijheid behoudt." en dan met een hautaine uitval naar de oppositie: "De reactie van de oppositie is duidelijk. Praten over Kyoto is een zaak, er iets aan doen vraagt meer moed in onze samenleving".
Wat horen we vandaag: "De federale regering gaat geen taks heffen op basis van de CO2-vervuiling van verpakkingen, omdat dat te complex is. Om te vermijden dat ze de verwachte, ingecalculeerde 320 miljoen euro zou mislopen, overweegt paars een forfaitaire taks in te voeren op alle verpakkingen. Dat zal neerkomen op een extra heffing, boven op de btw die al verschuldigd is per product".
In oktober ging het dus om een groen rookgordijn, de mooie praatjes zijn uitgedraaid op een ordinaire belastingverhoging. Dat noemt men bij paars dan geloofwaardigheid. Of zoals Carl Devos het vandaag verwoordde in het Nieuwsblad: "Als er een gevangenisstraf zou staan op politieke dommigheden dan zat de Open-VLD nog weken vast".
Lees ook: Het bezoek van Al Gore kost ons jaarlijks 200 euro per gezin.
10 juni in het stemhokje,
denk aan de ordinaire belastingsverhoging van Paars.
www.slembrouck.eu
