27 juni
2007
Johan Slembrouck
Europese mandarijnenRuim zeven jaar werkte Derk-Jan Eppink als topambtenaar in de achterkamertjes van de Europese Commissie. Derk-Jan Eppink was medewerker van Europees commissaris Frits Bolkestein, en later van de Estse commissaris Siim Kallas. Nu hij zijn functie heeft neergelegd om in New York samen met zijn Russische vrouw te gaan werken, blikt hij terug op zijn Europese tijd. In dit boek gunt Eppink de lezer in zijn bekende ironische stijl een zeldzame blik achter de schermen van Europa. Op onnavolgbare wijze schetst hij een portret van de 'Europese mandarijnen', een verwijzing naar het Chinese keizerrijk waarin deze ambtenaren voor het eigenlijke reilen en zeilen binnen het rijk verantwoordelijk waren. Eurocommissarissen gaan en komen, maar de Europese ambtenaren blijven op hun post en zorgen op deze manier voor een continuïteit van beleid. Zij zijn oppermachtig, zij zijn de ware machthebbers in Brussel.
Wat men bijna niet leest in de vele recensies zijn volgende opmerkelijke passages in hoofdstuk 10 “ De slapende schoonheid”.
“Men zou de Europese natiestaten moeten zien als de bovenbouw en de Europese cultuur als de onderbouw. Er is geen Europese identiteit die de nationale identiteit vervangt, maar er is wel een Europese cultuur die deze voedt. De Europese culturele geschiedenis is een veelheid aan stromingen en gebeurtenissen: het Christendom, de Griekse filosone, het Romeins recht, de verlichting, de Duitse romantiek, het nationalisme of het dialectisch materialisme. Dergelijke stromingen hebben - de een meer dan de ander - bijgedragen aan de voeding van de verschillende politiek-culturele gemeenschappen. Wij zijn een product van de Europese culturele geschiedenis en niet van de Arabische of Chinese”.
“Ook voor Belgen is Europa een vervangingsnatie. Er is geen Belgische taal, cultuur of onderwijs. Het Belgische volkslied kan niet worden gezongen in voetbalstadions omdat je niet in het Frans en het Nederlands door elkaar kunt zingen. In Belgie leven Vlamingen, Walen en Brusselaars. Door
de verdeeldheid beroepen zij zich op Europa. Zij hopen dat Europa Belgische problemen oplost. Belgische politici prediken Europees federalisme met 27, terwiji thuis het federalisme met drie mislukt. Belgie is geen natie en daarom Europees missionair”.
“Ten slotte meen ik dat culturele capitulatie op dit moment de grootste bedreiging vormt voor Europa. Tijdens de discussie over de Europese grondwet voerde de Conventie een scherp debat over het al dan niet opnemen van de joods-christelijke wortels van de Europese cultuur in de preambule. Een meerderheid vond van niet. In een compromis werd alleen verwezen naar de culturele, religieuze en humanistische tradities van Europa. Wie de Europese geschiedenis kent, weet dat het Christendom in overgrote mate de voedingsbodem was van de Europese cultuur, of men dat nu leuk vindt of niet. Maar Europese leiders durfden dat feit niet meer te benoemen. Ze konden of durfden hun eigen identiteit niet meer te definieren. Er heerst in het oude Europa een culturele zwakte, waardoor zijn leiders en elites niet meer weten wie ze zijn en waar ze voor staan. Zij kunnen zich zelfs niet meer uitspreken over een historisch feit”.
“Als dat zo blijft, zal Europa in 2050 een ander continent ziin. De huidige culturele basiswaarden zijn dan weggeebd. Europeanen vragen immigranten zich te integreren, maar waarin moeten zij zich integreren? Europa's culturele basis dreigt een moreel vacuum te worden. Immigranten zullen hun cultuurgoed in de plaats stellen, want Europeanen verdedigen niets. Die leegte wordt vanzelf gevuld. De Europese elite is cultuurrelativistisch: alle waarden en alle culturen zijn gelijk, dus waarom zouden wij het opnemen voor onze waarden? Wie dat toch doet, is een cultuurimperialist. Maar is een theocratie beter dan een democratie, een sura beter dan parlementaire besluitvorming, een fatwa beter dan een uitspraak van een onafhankelijk gerechtshof? Cultuurrelativisme maakt Europese waarden onderhandelbaar en vervangbaar, wat kan gaan van kwaad naar erger. Als dat proces zich doorzet, zal over twintig jaar in delen van grote Europese steden niet meer het burgerlrjke wetboek gelden, maar de sharia”.
Naar aanleiding van het boek was er een uitzending op 21 maart 2007 van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren dat je hier kan beluisteren.
Derk Jan Eppink
Europese Mandarijnen
Een blik achter de schermen van de Europese Commissie
Uitgave Lannoo, 304 pp., € 19,95, ISBN 90-209-6626-8
www.slembrouck.eu
