Respect voor de kiezer!

Het is zover, de man die in 2004 bij zijn aantreden als Vlaams minister-president verklaarde: "Mijn partij heeft afgesproken dat de drie mensen, Leterme, Peeters en Vervotte, de rit uitdoen en ten hoogste in een ondersteunende rol aanwezig zullen zijn bij andere verkiezingen” is het gisteren samen met Inge Vervotte opgestapt". Dezelfde man die alleen als lijstduwer of als ondersteuning van de lijst, maar niet als kopman van zijn partij op federaal niveau zou opkomen kwam dan toch op als CD&V lijsttrekker voor de Senaat. Dat noemt men bij CD&V “Respect voor de kiezer”.

“Tot wat heeft het gediend dat er generaties lang is gevochten voor een eigen Vlaamse instelling met rechtstreekse verkiezingen, als de minister-president het schip verlaat op een ogenblik dat het in zijn persoonlijk belang is ? Dat is pure carrièreplanning en heeft niets meer te maken met het algemeen belang. Wat hebben de mensen daaraan ? Wie draagt de verantwoordelijkheid voor het beleid ? De indruk leeft dat het Vlaamse niveau niet langer belangrijk is. We hebben gevochten voor een autonome Vlaamse instelling omdat we een beleid willen voeren dat dicht bij de mensen staat.We willen in staat zijn om zelf naar oplossingen te zoeken". Deze tekst werd uitgepsproken door CD&V parlementslid Eric Van Rompuy op 26 mei 2003 in het Vlaams Parlement naar aanleiding van het ontslag van Vlaams minister-president Dewael, die benoemd werd als federaal minister van Binnenlands Zaken. Eric Van Rompuy dit is ook van toepassing op Yves Leterme, of niet soms? Benieuwd naar je reactie!

In de officiële CD&V-persmededeling werd de overstap van Patrick Dewael naar de federale regering een "manifeste minachting voor de Vlaamse instellingen ../.. een nooit geziene stoelendans, waardoor het Vlaamse niveau de speelbal wordt van de strategie in een aantal partijhoofdkwartieren” Vandaag wordt de overstap van Leterme omschreven als een gevolg aan het ruime mandaat dat het CD&V/N-VA kartel op 10 juni van de Vlaamse kiezer kreeg. Je moet maar durven!

Kartelpartner Geert Bourgeois gaf in juni 2003 een perscommuniqué uit, naar aanleiding van de overstap van Patrick Dewael dat als volgt luidde: "Was het niet zo droevig, we zouden er eens goed mee lachen. Politici die het nog goed menen met het Vlaams Parlement, het Vlaams beleid en de Vlaamse politieke geloofwaardigheid, vinden de verschuivingen die bekendgemaakt werden naar aanleiding van het ontslag van Vlaams minister-president Dewael, die benoemd wordt als federaal minister van Binnenlands Zaken, beschamend. Na vier jaar Vlaamse Regering wordt de stoelendans die voor enkele weken ingezet werd met de twee Agalev-ministers en gisteren met de minister-president, in een strak tempo verdergezet. Na de federale verkiezing wordt de Vlaamse Regering nog maar eens overhoop gehaald. Van continuïteit in het beleid is geen sprake meer. Dit wordt een regering van lopende zaken. Blijkbaar zijn ministerportefeuilles, ook die van de minister-president, alleen nog goed om de volgende verkiezingen voor te bereiden en wordt het voeren van het beleid een bijzaak. Vanuit de ministerzetel zich weten te profileren, zoals Dewael dat doet, om dan federaal minister te worden, dat is het devies anno 2003 en daar doet de N-VA niet aan mee”. Benieuwd hoe het perscommuniqué van Geert Bourgeois vandaag zal klinken?.

Wat is het probleem? Het antwoord kwam van Jean-Marie Dedecker tijdens het actualiteitsdebat over het lijsttrekkerschap van de minister-president voor de Senaat bij de federale verkiezingen van 10 juni 2007. Dedecker aan het woord: “Ik denk echter dat er iets meer aan de hand is. We zijn hier opnieuw aan het discussiëren over het herschikken van de kattenbak. Ik heb veeleer een gevoel van plaatsvervangende schaamte voor een politiek bestel dat we jaren geleden zelf hebben uitgevonden en waarvan we zelf het slachtoffer zijn. 40 percent van alle zetelende federale parlementsleden zijn plaatsvervangers. Ik ken het percentage niet uit het hoofd voor dit parlement. Dat zijn allemaal mensen die het product zijn van een stoelendans voortvloeiend uit de macht van de partijvoorzitter en de particratie. ../.. Het komt erop aan de kiezer te bedriegen en stemmen te trekken. Ik ook. Het systeem dat wij hebben uitgevonden, leidt tot perfect kiezersbedrog. Dat is het hele probleem.”

Hoe wil je dat de politiek geloofwaardig blijft als parlementsleden en ministers van het ene naar het andere parlement overlopen? Er is maar één oplossing, pas de kieswet aan en zorg ervoor dat iedereen zijn mandaat waarvoor hij gekozen is moet uitdoen. Tot slot, we hebben een nieuwe minister-president die niet niet deelnam aan de Vlaamse verkiezingen van 2004 en dus ook niet verkozen werd als Vlaams parlementslid!