6 maart
2008
Johan Slembrouck
Koninkrijk België op zijn best.
Prins Laurent heeft in 2002 voor een miljoen euro (40 miljoen oude franken) een villa gekocht op het Italiaanse eilandje Panarea
(3,4 km2 - 280 inwoners). De villa van Laurent ligt op een toplocatie.
Het eilandje met de witte huizen wordt ook het St-Tropez van
Zuid-Italië genoemd. De povere Laurent kan het onderhoud van zijn stulpje in Tervuren niet zelf betalen en moet beroep doen op de marine. Wie heeft dat huisje in Panarea dan wel betaald?
Koning Albert II vond het nodig om in 2004 de restauratie van de vloer van een pittoresk kerkje op het Siciliaanse eiland Salina te betalen. In januari van dit jaar bood de koning het kerkje nog eens vier nieuwe luchters aan. Hieruit besluiten we dat er in Albert II zijn koninkrijk alle kerken in uitstekende staat zijn. Ook Albert II wou een huisje kopen en wel op Salina, een ander Eolisch eilandje. Het roze huis was bekend uit de film “Il Postino”, maar de eigenaar wilde het niet verkopen.
Armand De Decker, gewezen minister van ontwikkelingswerk, nu voorzitter van de Senaat is ook ondervoorzitter van de VZW "Expertise for Central Africa". De VZW zou zich bezig houden met het versterken van de banden met centraal Afrika. Het versterken van de banden bestaat voornamelijk uit reizen, diners en vergaderingen. Om dit te betalen heeft Armand De Decker zijn eigen VZW, toen hij nog lid van de regering was een jaartoelage toegekend van 600.000 euro ofwel 24 miljoen oude franken. Oh ja de Belgische krokodil De Croo maakt ook deel uit van de VZW.
Ook de Nationale Bank profiteerde van de notionele intrestaftrek, in het boekjaar 2007 streek de NB een belastingkorting van 17 miljoen euro op, zonder één euro aan investeringen te doen of één extra job te creëren wat de bedoeling was van de fiscale gunstmaatregel. Het ergerlijke is dat uitgerekend de Nationale Bank door de regering is gevraagd om de omstreden notionele intrestaftrek maatregel te evalueren. Minister van Financiën Didier Reynders heeft maandenlang verteld dat er geen cijfers waren over de kostprijs van de notionele intrestaftrek. Nu blijkt aldus De Tijd en L’Echo dat uit een nota van Financiën de kostprijs van de notionele intrestaftrek wel gekend is en in 2006 - tijdens het eerste jaar van toepassing - 2,024 miljard euro bruto bedroeg (nettokostprijs 763 miljoen), daar waar Didier Reynders de kost op 500 miljoen raamde.
In de begroting 2008 staan opnieuw 200 miljoen euro extra inkomsten ingeschreven uit de strijd tegen belastingontduiking. Zal het ministerie van Financiën daar wel in slagen? In praktijk blijkt de fiscale controle immers verwaterd tot een louter kansspel. Dat schrijft Trends deze week. "De fiscale controle in België is herleid tot een louter kansspel" bevestigt Michel Maus, docent Fiscaal Recht aan de VUB en UA. Jaarlijks neemt het aantal controles af. In 2006 nam de Administratie amper 0,32% van alle belastingplichtigen (personen + vennootschappen) grondig onder de loep. Bij de één miljoen zelfstandigen en ondernemingen in ons land voerde de fiscus in 2006 welgeteld 40.262 grondige controles uit (inkomsten + BTW).
Het Federaal planbureau heeft een vernietigende publicatie gepleegd over het Zilverfonds. Het Zilverfonds loopt in 2007 en 2008 in totaal 2,4 miljard euro mis. Het fonds werd niet gespijsd in 2007 en ook in 2008 zal er geen geld naar het fonds vloeien. Volgens het Planbureau hebben de regeringen Verhofstadt de kans laten liggen te zorgen voor de kosten van de vergrijzing en zal het fonds tegen 2025 zo goed als leeg zijn, op een ogenblik dat de echte kosten eraan zullen komen. Sinds 2000 werd de budgettaire ruimte die vrijkwam niet opzij gezet als een reserve maar daarentegen verkwanseld door de paarse regeringen. In werkelijkheid is het Zilverfonds een lege doos. Het Zilverfonds werd opgericht door Johan Van De Lanotte. In het fonds heeft nooit geld gezeten, alleen maar schulden. De Staat verkoopt een gebouw, de opbrengst wordt dan belegd in staatsobligaties die uiteindelijk in het fonds belanden. Het geld dat voor deze obligaties werd ontvangen wordt daarna gewoon uitgegeven aan lopende zaken. Als de staatsobligaties vrijkomen moeten ze wel betaald worden door vadertje Staat. In het fonds zitten alleen maar schulden aan de Staat van de Staat.
Koning Albert II vond het nodig om in 2004 de restauratie van de vloer van een pittoresk kerkje op het Siciliaanse eiland Salina te betalen. In januari van dit jaar bood de koning het kerkje nog eens vier nieuwe luchters aan. Hieruit besluiten we dat er in Albert II zijn koninkrijk alle kerken in uitstekende staat zijn. Ook Albert II wou een huisje kopen en wel op Salina, een ander Eolisch eilandje. Het roze huis was bekend uit de film “Il Postino”, maar de eigenaar wilde het niet verkopen.
Armand De Decker, gewezen minister van ontwikkelingswerk, nu voorzitter van de Senaat is ook ondervoorzitter van de VZW "Expertise for Central Africa". De VZW zou zich bezig houden met het versterken van de banden met centraal Afrika. Het versterken van de banden bestaat voornamelijk uit reizen, diners en vergaderingen. Om dit te betalen heeft Armand De Decker zijn eigen VZW, toen hij nog lid van de regering was een jaartoelage toegekend van 600.000 euro ofwel 24 miljoen oude franken. Oh ja de Belgische krokodil De Croo maakt ook deel uit van de VZW.
Ook de Nationale Bank profiteerde van de notionele intrestaftrek, in het boekjaar 2007 streek de NB een belastingkorting van 17 miljoen euro op, zonder één euro aan investeringen te doen of één extra job te creëren wat de bedoeling was van de fiscale gunstmaatregel. Het ergerlijke is dat uitgerekend de Nationale Bank door de regering is gevraagd om de omstreden notionele intrestaftrek maatregel te evalueren. Minister van Financiën Didier Reynders heeft maandenlang verteld dat er geen cijfers waren over de kostprijs van de notionele intrestaftrek. Nu blijkt aldus De Tijd en L’Echo dat uit een nota van Financiën de kostprijs van de notionele intrestaftrek wel gekend is en in 2006 - tijdens het eerste jaar van toepassing - 2,024 miljard euro bruto bedroeg (nettokostprijs 763 miljoen), daar waar Didier Reynders de kost op 500 miljoen raamde.
In de begroting 2008 staan opnieuw 200 miljoen euro extra inkomsten ingeschreven uit de strijd tegen belastingontduiking. Zal het ministerie van Financiën daar wel in slagen? In praktijk blijkt de fiscale controle immers verwaterd tot een louter kansspel. Dat schrijft Trends deze week. "De fiscale controle in België is herleid tot een louter kansspel" bevestigt Michel Maus, docent Fiscaal Recht aan de VUB en UA. Jaarlijks neemt het aantal controles af. In 2006 nam de Administratie amper 0,32% van alle belastingplichtigen (personen + vennootschappen) grondig onder de loep. Bij de één miljoen zelfstandigen en ondernemingen in ons land voerde de fiscus in 2006 welgeteld 40.262 grondige controles uit (inkomsten + BTW).
Het Federaal planbureau heeft een vernietigende publicatie gepleegd over het Zilverfonds. Het Zilverfonds loopt in 2007 en 2008 in totaal 2,4 miljard euro mis. Het fonds werd niet gespijsd in 2007 en ook in 2008 zal er geen geld naar het fonds vloeien. Volgens het Planbureau hebben de regeringen Verhofstadt de kans laten liggen te zorgen voor de kosten van de vergrijzing en zal het fonds tegen 2025 zo goed als leeg zijn, op een ogenblik dat de echte kosten eraan zullen komen. Sinds 2000 werd de budgettaire ruimte die vrijkwam niet opzij gezet als een reserve maar daarentegen verkwanseld door de paarse regeringen. In werkelijkheid is het Zilverfonds een lege doos. Het Zilverfonds werd opgericht door Johan Van De Lanotte. In het fonds heeft nooit geld gezeten, alleen maar schulden. De Staat verkoopt een gebouw, de opbrengst wordt dan belegd in staatsobligaties die uiteindelijk in het fonds belanden. Het geld dat voor deze obligaties werd ontvangen wordt daarna gewoon uitgegeven aan lopende zaken. Als de staatsobligaties vrijkomen moeten ze wel betaald worden door vadertje Staat. In het fonds zitten alleen maar schulden aan de Staat van de Staat.
www.slembrouck.eu
