7 januari
2008
Johan Slembrouck
Bert De Graeve, baron wegens strijd tegen Vlaams Belang. Vrijdag 4 januari was Bert
baron De Graeve, ex-VRT baas en nu CEO van Bekaert, te gast bij
Kathleen Cools in het Canvas programma “Terzake Speciaal”.
Zoals de vorige gasten mocht de baron een selectie maken van 3 fragmenten die voor hem speciaal waren in 2007. Het tweede ging over zijn persoonlijke strijd tegen het Vlaams Belang.
De baron werd in 2007 tot de adelstand verheven voor bewezen diensten aan het vaderland. En wat waren die diensten dan wel? Het antwoord van de baron: “Ik denk dat het maken heeft met een toch wel onverdroten strijd, wat mezelf betreft, ook binnen dit specifieke huis (VRT), tegen de bijzonder enge manier van kijken naar een maatschappij en mijn eeuwige strijd tegen het Vlaams Belang (...) Eigenlijk is het zelfs niet eens een zweeppartij, het is een roeppartij. (...) Omdat ik uiteindelijk ook volmondig heb ingestemd met een redactiestatuut en een deontologische code die stelde dat dit geen partij is zoals een andere. Ik denk dat we zoals een verstandige democratie de moed moeten durven hebben om te zeggen dat dit inderdaad zo is en dat bepaalde zaken gewoon niet kunnen”.
Alhoewel de meeste burgers weten dat de VRT-redactie een grote afkeer heeft voor alles wat VLAAMS is stemt deze uitspraak wel tot nadenken over het statuut van de VRT. Kan het zomaar dat de ex-baas van de openbare omroep, betaald met het geld van ALLE Vlamingen, doodleuk kan komen lullen over zijn persoonlijke strijd tegen een democratisch verkozen oppositiepartij. Zijn persoonlijke strijd, waarvoor hij de VRT-uitzendingen voor politieke partijen schrapte om het het toenmalige Vlaams Blok van het scherm te kunnen weren. De medestander van de VRT-nota waarin staat dat “het verantwoord (is) dat vertegenwoordigers van het Vlaams Blok niet aan bod komen in sommige politieke debatten en parlementaire verslagen” en dit in strijd met artikel 6, § 2, van het Mediadecreet.
Dat noemt de baron en CEO van Bekaert dan democratie. Benieuwd of hij dezelfde methodes durft hanteren wanneer hij met het dictatoriaal regime in China platte broodjes bakt voor het opstarten van een nieuwe fabriek? En wat staat er een Bekaert-werknemer te wachten die het aandurft om tijdens verkiezingen op een Vlaams Belanglijst te staan? Eenmaal raden!
De baron en zelfverklaarde democraat was ook diegene die met de inwoners van het Pajottenlandse dorpje Wambeek verwikkeld geraakte in een juridische vendetta. Hij werd er de meest gehate inwoner. De reden waren de talrijke gerechtelijke klachten van de baron tegen de uitbaters van de parochiezaal (vzw Parochiale Werken Sint-Remigius) recht tegenover zijn woning. De baron was als volslagen buitenstaander in de gemeente pal tegenover de bewuste zaal komen wonen. Hij stoorde zich dadelijk aan het lawaai dat de exploitatie van dergelijke zaal met zich meebrengt. Binnen de kortste keren sprak hij een advocaat aan om te pogen de parochiezaal te sluiten, een zaal die reeds bestond sinds 1936 en nooit had iemand een probleem gemaakt over nachtlawaai. Vanaf nu werd door de baron bij ieder communiefeest, trouwpartij en andere festiviteit, de politie ingeschakeld om vaststelling te doen van vermeende geluidsoverlast en burenhinder. Ooit werd zelfs een verjaardagsfeest op politiebevel stilgelegd. De baron bekwam van de rechtbank van eerste aanleg dat de zaal dicht moest. Later werd deze uitspraak in een tussenarrest ontvankelijk maar ongegrond verklaard. Gelukkig is de baron en grote democraat verhuisd naar Knokke, het walhalla van de bourgeoisie en baronnen.
Bert baron De Graeve is dan waarschijnlijk een groot manager maar hij is tevens een kleinzielig, bekrompen personage
Bronnen:
Luk Van Braekel (lvb.net), het gesprek tussen Cools en De Graeve.
Mediadecreet, vrt
Zoals de vorige gasten mocht de baron een selectie maken van 3 fragmenten die voor hem speciaal waren in 2007. Het tweede ging over zijn persoonlijke strijd tegen het Vlaams Belang.
De baron werd in 2007 tot de adelstand verheven voor bewezen diensten aan het vaderland. En wat waren die diensten dan wel? Het antwoord van de baron: “Ik denk dat het maken heeft met een toch wel onverdroten strijd, wat mezelf betreft, ook binnen dit specifieke huis (VRT), tegen de bijzonder enge manier van kijken naar een maatschappij en mijn eeuwige strijd tegen het Vlaams Belang (...) Eigenlijk is het zelfs niet eens een zweeppartij, het is een roeppartij. (...) Omdat ik uiteindelijk ook volmondig heb ingestemd met een redactiestatuut en een deontologische code die stelde dat dit geen partij is zoals een andere. Ik denk dat we zoals een verstandige democratie de moed moeten durven hebben om te zeggen dat dit inderdaad zo is en dat bepaalde zaken gewoon niet kunnen”.
Alhoewel de meeste burgers weten dat de VRT-redactie een grote afkeer heeft voor alles wat VLAAMS is stemt deze uitspraak wel tot nadenken over het statuut van de VRT. Kan het zomaar dat de ex-baas van de openbare omroep, betaald met het geld van ALLE Vlamingen, doodleuk kan komen lullen over zijn persoonlijke strijd tegen een democratisch verkozen oppositiepartij. Zijn persoonlijke strijd, waarvoor hij de VRT-uitzendingen voor politieke partijen schrapte om het het toenmalige Vlaams Blok van het scherm te kunnen weren. De medestander van de VRT-nota waarin staat dat “het verantwoord (is) dat vertegenwoordigers van het Vlaams Blok niet aan bod komen in sommige politieke debatten en parlementaire verslagen” en dit in strijd met artikel 6, § 2, van het Mediadecreet.
Dat noemt de baron en CEO van Bekaert dan democratie. Benieuwd of hij dezelfde methodes durft hanteren wanneer hij met het dictatoriaal regime in China platte broodjes bakt voor het opstarten van een nieuwe fabriek? En wat staat er een Bekaert-werknemer te wachten die het aandurft om tijdens verkiezingen op een Vlaams Belanglijst te staan? Eenmaal raden!
De baron en zelfverklaarde democraat was ook diegene die met de inwoners van het Pajottenlandse dorpje Wambeek verwikkeld geraakte in een juridische vendetta. Hij werd er de meest gehate inwoner. De reden waren de talrijke gerechtelijke klachten van de baron tegen de uitbaters van de parochiezaal (vzw Parochiale Werken Sint-Remigius) recht tegenover zijn woning. De baron was als volslagen buitenstaander in de gemeente pal tegenover de bewuste zaal komen wonen. Hij stoorde zich dadelijk aan het lawaai dat de exploitatie van dergelijke zaal met zich meebrengt. Binnen de kortste keren sprak hij een advocaat aan om te pogen de parochiezaal te sluiten, een zaal die reeds bestond sinds 1936 en nooit had iemand een probleem gemaakt over nachtlawaai. Vanaf nu werd door de baron bij ieder communiefeest, trouwpartij en andere festiviteit, de politie ingeschakeld om vaststelling te doen van vermeende geluidsoverlast en burenhinder. Ooit werd zelfs een verjaardagsfeest op politiebevel stilgelegd. De baron bekwam van de rechtbank van eerste aanleg dat de zaal dicht moest. Later werd deze uitspraak in een tussenarrest ontvankelijk maar ongegrond verklaard. Gelukkig is de baron en grote democraat verhuisd naar Knokke, het walhalla van de bourgeoisie en baronnen.
Bert baron De Graeve is dan waarschijnlijk een groot manager maar hij is tevens een kleinzielig, bekrompen personage
Bronnen:
Luk Van Braekel (lvb.net), het gesprek tussen Cools en De Graeve.
Mediadecreet, vrt
www.slembrouck.eu
