5 november
2009
Johan Slembrouck
Omfloerst separatisme?Spotprent: Fré
Het
nieuwe boek "Omfloerst separatisme' van de Leuvense politicoloog Bart Maddens is een
aanrader. Een politiek boek dat iedere Vlaming bekommerd om
Vlaanderen zou moeten lezen. Een boek waar hij de communautaire
geschiedenis van de jongste 10 jaar op een sublieme wijze
analyseert. In het voorwoord omschrijft Manu Ruys
(oud-hoofdredacteur van De Standaard) het als volgt: "Dit
is een helder boek. De aanslepende hervorming van de Belgische
instellingen vormt een ondoorzichtig kluwen van voorstellen, nota's,
akkoorden en aanpassingen. De interpretaties verduisteren niet zelden
de basisteksten zelf. Bart Maddens brengt klaarheid en behulpzame
duiding. Hij ontleedt met academische zorgvuldigheid en neemt daarbij
ook politieke standpunten in die mogelijke richtingen aanduiden. Zijn
verhaal is een verademing".
In het boek wordt ruim aandacht besteed aan het premierschap van Guy Verhofstadt. De 8JV en de paarse regering waren een ramp voor Vlaanderen. De Franstaligen zijn natuurlijk niet vergeten wat Verhofstadt en sp.a als "prijs" voor de splitsing van BHV wilden toegeven. Een andere institutionele flauwiteit was de uitvinding van de "federale kieskring". Een uitbreiding van het probleem BHV (un très grand BHV) naar gans Vlaanderen! Maddens beschrijft het zo: "Ik zie de kaart van Vlaanderen (met de meest verfranste kantons paars ingekleurd) al hangen in de 'war room' van Maingain". (blz. 57). Vlaanderen torst vandaag de loodzware erfenis van de paarse lichtzinnigheid die een hele reeks verworvenheden van de Vlaamse Beweging weer in de etalage heeft gezet.
Ander opmerkelijk citaat in het boek is het interview van Herman Van Rompuy in Knack van 21 december 2005: "Bij de volgende regeringsonderhandelingen zal men niets bekomen als niet alle Vlaamse partijen eensgezind zeggen, we treden alleen in een federale regering wanneer die essentiële punten van de staatshervorming worden goedgekeurd" (blz. 73). Een andere uitspraak van Herman Van Rompuy is die in De Morgen van 15 januari 2007: "Ik weet dat sommigen met het idee spelen om een paarse regering te vormen die geen meerderheid in Vlaanderen heeft. Een regering die alleen een meerderheid in Wallonië heeft, speelt met vuur. Ik spreek nu in het belang van het land, dat is staatsgevaarlijk (blz. 123)".
Als we al die stoere uitspraken van premier "rustigende vastheid" naast mekaar leggen komen we tot de vaststelling dat hij een staatsgevaarlijke regering leid tegen het belang van zijn geliefd België en waar de essentiële punten van de staatshervorming niet zijn goedgekeurd!
Bij de voorstelling van het boek mocht Eric Van Rompuy, broer van de staatsgevaarlijke premier, het boek inleiden. Dat hij er geen goede woorden voor zou over hebben en de Maddensdoctrine omschreef als "vechtfederalisme" was te verwachten. Natuurlijk probeerde hij de vele bochten van zijn CD&V sinds het verloochenen van de Vlaamse prioriteit met een omfloerste uitleg te omzeilen. Ergerlijk is natuurlijk dat hij de scheve schaats van zijn partij in de schoenen probeert te schuiven van ex-kartelpartner N-VA. Het was wel CD&V die in december 2007 instemde met de vorming van een regering onder Verhofstadt met de PS en zonder staatshervorming maar ook zonder enige garantie op een toekomstige staatshervorming (blz. 93). Totaal naast de kwestie is dan ook zijn flauw verhaal van: "De ineenstorting van de financiële markten en de economische en budgettaire gevolgen hebben CD&V moreel verplicht om de leiding van de Belgische regering te nemen zonder staatshervorming. Zonder Belgische regering waren 3 banken failliet gegaan en het spaargeld van miljoenen Vlamingen in rook opgegaan". Toen CD&V op 21 december 2007 in de regering Verhofstadt III stapte was er nog geen sprake van de ineenstorting van de financiële markten. Wel werd er door het Belgisch establishment en Luc Coene van de Nationale Bank geleuterd over de negatieve impact van de communautaire crisis op de economische toestand. Nadien gaf diezelfde Luc Coene in De Tijd van 12 januari 2008 toe dat zijn uitspraak een overdrijving (een politieke leugen?) was om de politiek (lees CD&V) aan te zetten tot Belgische redelijkheid. (blz. 96). De CD&V van de Van Rompuys ging reeds plat op de buik lang voor er sprake was van het in rook opgaan van het Vlaamse spaargeld.
Bart Maddens eindigt zijn boek als volgt: "Mocht de komende jaren blijken dat het niet mogelijk is om de Belgische instellingen op een ordentelijke en onderhandelde manier aan te passen aan de confederale politieke realiteit, dan blijft er inderdaad maar één alternatief meer over. Want de tijd dat Vlaanderen via Schrikkelnota's en resoluties beleefd om een nieuwe staatshervorming vroeg, is definitief voorbij. Het stamelend bidden en bedelen bij de poort heeft niets opgeleverd. Voortaan vragen wij niets meer en gebruiken we alle mogelijke institutionele middelen om de Vlaamse staatsvorming af te dwingen. En als de Franstaligen blijven volharden in hun 'non, dan zal dat enkel maar leiden tot een ultieme communautaire blokkering. Op dat moment moet Vlaanderen klaar staan om zelf te nemen waar het recht op heeft, waar zoveel generaties flaminganten voor hebben gestreden, en wat vandaag meer dan ooit voor het grijpen ligt: de soevereine Vlaamse staat".
In het boek wordt ruim aandacht besteed aan het premierschap van Guy Verhofstadt. De 8JV en de paarse regering waren een ramp voor Vlaanderen. De Franstaligen zijn natuurlijk niet vergeten wat Verhofstadt en sp.a als "prijs" voor de splitsing van BHV wilden toegeven. Een andere institutionele flauwiteit was de uitvinding van de "federale kieskring". Een uitbreiding van het probleem BHV (un très grand BHV) naar gans Vlaanderen! Maddens beschrijft het zo: "Ik zie de kaart van Vlaanderen (met de meest verfranste kantons paars ingekleurd) al hangen in de 'war room' van Maingain". (blz. 57). Vlaanderen torst vandaag de loodzware erfenis van de paarse lichtzinnigheid die een hele reeks verworvenheden van de Vlaamse Beweging weer in de etalage heeft gezet.
Ander opmerkelijk citaat in het boek is het interview van Herman Van Rompuy in Knack van 21 december 2005: "Bij de volgende regeringsonderhandelingen zal men niets bekomen als niet alle Vlaamse partijen eensgezind zeggen, we treden alleen in een federale regering wanneer die essentiële punten van de staatshervorming worden goedgekeurd" (blz. 73). Een andere uitspraak van Herman Van Rompuy is die in De Morgen van 15 januari 2007: "Ik weet dat sommigen met het idee spelen om een paarse regering te vormen die geen meerderheid in Vlaanderen heeft. Een regering die alleen een meerderheid in Wallonië heeft, speelt met vuur. Ik spreek nu in het belang van het land, dat is staatsgevaarlijk (blz. 123)".
Als we al die stoere uitspraken van premier "rustigende vastheid" naast mekaar leggen komen we tot de vaststelling dat hij een staatsgevaarlijke regering leid tegen het belang van zijn geliefd België en waar de essentiële punten van de staatshervorming niet zijn goedgekeurd!
Bij de voorstelling van het boek mocht Eric Van Rompuy, broer van de staatsgevaarlijke premier, het boek inleiden. Dat hij er geen goede woorden voor zou over hebben en de Maddensdoctrine omschreef als "vechtfederalisme" was te verwachten. Natuurlijk probeerde hij de vele bochten van zijn CD&V sinds het verloochenen van de Vlaamse prioriteit met een omfloerste uitleg te omzeilen. Ergerlijk is natuurlijk dat hij de scheve schaats van zijn partij in de schoenen probeert te schuiven van ex-kartelpartner N-VA. Het was wel CD&V die in december 2007 instemde met de vorming van een regering onder Verhofstadt met de PS en zonder staatshervorming maar ook zonder enige garantie op een toekomstige staatshervorming (blz. 93). Totaal naast de kwestie is dan ook zijn flauw verhaal van: "De ineenstorting van de financiële markten en de economische en budgettaire gevolgen hebben CD&V moreel verplicht om de leiding van de Belgische regering te nemen zonder staatshervorming. Zonder Belgische regering waren 3 banken failliet gegaan en het spaargeld van miljoenen Vlamingen in rook opgegaan". Toen CD&V op 21 december 2007 in de regering Verhofstadt III stapte was er nog geen sprake van de ineenstorting van de financiële markten. Wel werd er door het Belgisch establishment en Luc Coene van de Nationale Bank geleuterd over de negatieve impact van de communautaire crisis op de economische toestand. Nadien gaf diezelfde Luc Coene in De Tijd van 12 januari 2008 toe dat zijn uitspraak een overdrijving (een politieke leugen?) was om de politiek (lees CD&V) aan te zetten tot Belgische redelijkheid. (blz. 96). De CD&V van de Van Rompuys ging reeds plat op de buik lang voor er sprake was van het in rook opgaan van het Vlaamse spaargeld.
Bart Maddens eindigt zijn boek als volgt: "Mocht de komende jaren blijken dat het niet mogelijk is om de Belgische instellingen op een ordentelijke en onderhandelde manier aan te passen aan de confederale politieke realiteit, dan blijft er inderdaad maar één alternatief meer over. Want de tijd dat Vlaanderen via Schrikkelnota's en resoluties beleefd om een nieuwe staatshervorming vroeg, is definitief voorbij. Het stamelend bidden en bedelen bij de poort heeft niets opgeleverd. Voortaan vragen wij niets meer en gebruiken we alle mogelijke institutionele middelen om de Vlaamse staatsvorming af te dwingen. En als de Franstaligen blijven volharden in hun 'non, dan zal dat enkel maar leiden tot een ultieme communautaire blokkering. Op dat moment moet Vlaanderen klaar staan om zelf te nemen waar het recht op heeft, waar zoveel generaties flaminganten voor hebben gestreden, en wat vandaag meer dan ooit voor het grijpen ligt: de soevereine Vlaamse staat".
Bart Maddens. Omfloerst separatisme
Van de vijf resoluties tot de Maddens-strategie.
Uitgeverij Pelckmans. 176 blz. 15,5 €
Boek te koop bij VVB.
Wordt opgestuurd na storting van € 15,5 (+ 5,7 euro verzendkosten) op rekeningnummer 409-9563981-19 van VVB Actie, Passendalestraat 1a, 2600 Berchem. Met vermelding van naam, postadres en “BOEK MADDENS”.
www.slembrouck.eu
