12042010

maandag 12 april 2010	Dagboek Johan Slembrouck
Moeten we in de Gordel dan terugkeren naar de jaren ’50? "Omwille van de afwijzende reactie in de krantencommentaren heb ik dinsdagochtend 6 april een vrije tribune aangeboden aan de krant De Standaard. Men gaf mij weinig hoop “vermits de opiniepagina slechts bij uitzondering wordt opengesteld voor politici”. Toen ik donderdag de tribune van Eric Van Rompuy las, heb ik mijn tekst lichtjes aangepast en opnieuw contact opgenomen met de redactie. Maar ik kreeg het zelfde antwoord. En vrijdag kreeg ik te horen dat men het debat liever wilde afsluiten. Welk debat? Er is in de krant nooit een debat geweest! In de 7de dag vanmorgen 11 april, tijdens het debat over de Vlaamse Rand en BHV, was het opnieuw hetzelfde liedje. Joris Van Hauthem, die het meest is tussengekomen in het dossier van de drie burgemeesters, mocht niet meedoen. Wel de drie Vlaamse meerderheidspartijen en gewezen minister Keulen. De VRT past dit soort verhoudingen systematisch toe: de drie traditionele partijen zijn er in de regel altijd bij en als vierde mogen dan de "kleintjes" aanschuiven: Groen, N-VA, LDD en heel soms het Vlaams Belang. Terwijl we toch nog steeds de tweede grootste partij van Vlaanderen zijn". Bart Laeremans. Daarom hier de geweigerde tekst van Bart. Moeten we in de Gordel dan terugkeren naar de jaren ’50? De brave afspraken tussen een aantal Vlaamse gemeentebesturen en bouwpromotoren hebben de voorbije dagen nogal wat stof doen opwaaien. Dit is hoogst merkwaardig omdat heel wat gemeenten deze methode reeds vele jaren hanteren. Ongeveer 20 jaar geleden kwam Overijse hiermee al in het VRT-nieuws. Mij verbaast dan ook vooral de timing van de Panoramareportage: uitgerekend aan de vooravond van de BHV-climax komt de VRT de Vlamingen een schuldcomplex aanwrijven. Zelfs de verborgen camera wordt gehanteerd, een tactiek die deontologisch enkel verantwoord is wanneer ernstige wantoestanden in de openbaarheid moeten komen. Maar wat is er nu verkeerd aan een loketbediende van een Vlaamse gemeente wanneer hij Nederlands spreekt en bijgevolg de taalwet toepast? Correcte, gewetensvolle ambtenaren worden op deze manier in diskrediet gebracht. Met zo’n VRT hebben we geen RTBf meer nodig. Terug naar de bouwafspraken dan. Wat is de kern van het probleem? In het verleden werden grote stukken van de Vlaamse Rand verkaveld door Brusselse notarissen en bouwpromotoren. Zij voerden hun publiciteit in Brussel en Wallonië, wat vooral vanaf de jaren ’50 voor een grootschalige verfransingsgolf zorgde. Niet alleen de faciliteitengemeenten zijn op die manier op vrij korte tijd verBrusseld. Ook tal van andere gemeenten kampten met hetzelfde fenomeen. Zo werd de grote nieuwe Vilvoordse woonwijk Het Voor in de jaren ’50 en ’60 in Brussel gepromoot als “Beauval”, een frisse Franstalige tuinwijk vlakbij Laken. Van meet af aan was de meerderheid van de inwoners Franstalig. Het werden de militante kiezers van FDF-politica Mathieu-Mohin. Het verenigingsleven is er hoofdzakelijk Franstalig, met onder meer een semi-officiele parochie en een bloeiende scoutsvereniging. Sommige gemeentebesturen hebben lessen getrokken uit deze onverkwikkelijke geschiedenis en daaruit zijn dan de afspraken gegroeid met de verkavelaars: de gemeentebesturen engageren zich tot de nodige vergunningen, de overname van de wegen en de aansluiting van de nutsvoorzieningen; in ruil daarvoor voeren de verkavelaars hun publiciteit in het Nederlands en brengen zij cliënteel aan dat Nederlandstalig is of zich duidelijk geïntegreerd heeft in het gemeenschapsleven. Wat is daar eigenlijk verkeerd aan? Zou het billijk zijn van een gemeentebestuur te eisen dat het open ruimte laat aansnijden en de rode loper uitrolt voor mensen die niets met de gemeente te maken hebben en zich niet wensen te integreren? In een scherp afwijzende reactie stelt Eric Van Rompuy dat deze afspraken met verkavelaars kunnen leiden tot willekeur, maar is het alternatief niet een nog veel grotere willekeur? Wanneer alles wordt overgelaten aan de absolute vrije markt, wie verhindert dan dat de verkavelaars zich opnieuw toespitsen op een Brussels publiek? En wie zal verhinderen dat een gestegen vraag met eenzelfde aanbod zal leiden tot nog duurdere prijzen? Een juridische schemerzone? De afspraken bestaan in sommige gemeenten al twee decennia en werden nooit verboden. Laat ons de klachten maar even afwachten. Desnoods moet het systeem hier of daar wat verfijnd worden. Gemeenten die geen beschermingsmaatregelen nemen, worden gewoon onder de voet gelopen. In het Zaventem van Eric Van Rompuy zien we gevolgen van zo’n liberale bouwpolitiek: volgens de cijfers van Kind en Gezin werd daar in 2008 nog amper 34% van de kinderen in een Nederlandstalig gezin geboren. In Sint-Stevens-Woluwe, dat het Zaventems bestuur in de jaren ’80 en ’90 grotendeels liet volbouwen, lag het aantal Nederlandstalige borelingen enkele jaren geleden al onder de 20%. Het enige wat de Vlaamse gemeentebesturen verweten kan worden, is dat zij zich veelal beperken tot de nieuwbouwwijken. In de oudere dorpskernen van Machelen, Strombeek, Zellik, Ruisbroek… worden de vrijkomende woningen systematisch opgekocht door anderstaligen. Dit zorgde de jongste jaren voor een dermate grote wijziging van de schoolbevolking dat de overblijvende Vlaamse gezinnen uit deze wijken wegvluchten, zodat de situatie steeds verder verergert. Op termijn zal er daardoor in grote stukken van de Vlaamse Gordel geen draagvlak meer zijn voor een noemenswaardig integratiebeleid. De Vlaamse overheid is van deze dramatische ontnederlandsing perfect op de hoogte, maar voert een minimalistisch beleid dat niet de ambitie heeft om de Vlaamse aanwezigheid in de Gordelgemeenten op peil te houden. Minstens zou ze men de gemeentebesturen die beschermende maatregelen willen nemen, krachtiger moeten ondersteunen. Niet alleen met woorden, maar ook met financiële middelen en wettelijke instrumenten. We mogen ons daarbij niet laten intimideren door de Franstaligen partijen, die bij elke beschermingsmaatregel moord en brand zullen blijven roepen. Volgens Van Eyken is het onrechtmatig dat Vlaamse gemeentebesturen ingaan tegen de “natuurlijke uitbreiding” van de grootstad. Hun strategie is duidelijk: zij willen de brede Vlaamse Rand zo snel mogelijk inlijven bij Brussel. Hoe langer Vlaanderen de verBrusseling op zijn beloop laat, hoe meer argumenten we hun geven. Bart Laeremans, Kamerlid voor het Vlaams Belang, gemeenteraadslid in Grimbergen en auteur van het boek “VerBrusseling. Tegengaan of ondergaan?” Keer terug naar de hoofdpagina
© 2010 - Johan Slembrouck
www.johanslembrouck.be www.slembrouck.eu

Moeten we in de Gordel dan terugkeren naar de jaren ’50?

"Omwille van de afwijzende reactie in de krantencommentaren heb ik dinsdagochtend 6 april een vrije tribune aangeboden aan de krant De Standaard. Men gaf mij weinig hoop “vermits de opiniepagina slechts bij uitzondering wordt opengesteld voor politici”. Toen ik donderdag de tribune van Eric Van Rompuy las, heb ik mijn tekst lichtjes aangepast en opnieuw contact opgenomen met de redactie. Maar ik kreeg het zelfde antwoord. En vrijdag kreeg ik te horen dat men het debat liever wilde afsluiten. Welk debat? Er is in de krant nooit een debat geweest!
In de 7de dag vanmorgen 11 april, tijdens het debat over de Vlaamse Rand en BHV, was het opnieuw hetzelfde liedje. Joris Van Hauthem, die het meest is tussengekomen in het dossier van de drie burgemeesters, mocht niet meedoen. Wel de drie Vlaamse meerderheidspartijen en gewezen minister Keulen. De VRT past dit soort verhoudingen systematisch toe: de drie traditionele partijen zijn er in de regel altijd bij en als vierde mogen dan de "kleintjes" aanschuiven: Groen, N-VA, LDD en heel soms het Vlaams Belang. Terwijl we toch nog steeds de tweede grootste partij van Vlaanderen zijn". Bart Laeremans. Daarom hier de geweigerde tekst van Bart.

Moeten we in de Gordel dan terugkeren naar de jaren ’50?
De brave afspraken tussen een aantal Vlaamse gemeentebesturen en bouwpromotoren hebben de voorbije dagen nogal wat stof doen opwaaien. Dit is hoogst merkwaardig omdat heel wat gemeenten deze methode reeds vele jaren hanteren. Ongeveer 20 jaar geleden kwam Overijse hiermee al in het VRT-nieuws. Mij verbaast dan ook vooral de timing van de Panoramareportage: uitgerekend aan de vooravond van de BHV-climax komt de VRT de Vlamingen een schuldcomplex aanwrijven. Zelfs de verborgen camera wordt gehanteerd, een tactiek die deontologisch enkel verantwoord is wanneer ernstige wantoestanden in de openbaarheid moeten komen. Maar wat is er nu verkeerd aan een loketbediende van een Vlaamse gemeente wanneer hij Nederlands spreekt en bijgevolg de taalwet toepast? Correcte, gewetensvolle ambtenaren worden op deze manier in diskrediet gebracht. Met zo’n VRT hebben we geen RTBf meer nodig.

Terug naar de bouwafspraken dan. Wat is de kern van het probleem? In het verleden werden grote stukken van de Vlaamse Rand verkaveld door Brusselse notarissen en bouwpromotoren. Zij voerden hun publiciteit in Brussel en Wallonië, wat vooral vanaf de jaren ’50 voor een grootschalige verfransingsgolf zorgde. Niet alleen de faciliteitengemeenten zijn op die manier op vrij korte tijd verBrusseld. Ook tal van andere gemeenten kampten met hetzelfde fenomeen. Zo werd de grote nieuwe Vilvoordse woonwijk Het Voor in de jaren ’50 en ’60 in Brussel gepromoot als “Beauval”, een frisse Franstalige tuinwijk vlakbij Laken. Van meet af aan was de meerderheid van de inwoners Franstalig. Het werden de militante kiezers van FDF-politica Mathieu-Mohin. Het verenigingsleven is er hoofdzakelijk Franstalig, met onder meer een semi-officiele parochie en een bloeiende scoutsvereniging.

Sommige gemeentebesturen hebben lessen getrokken uit deze onverkwikkelijke geschiedenis en daaruit zijn dan de afspraken gegroeid met de verkavelaars: de gemeentebesturen engageren zich tot de nodige vergunningen, de overname van de wegen en de aansluiting van de nutsvoorzieningen; in ruil daarvoor voeren de verkavelaars hun publiciteit in het Nederlands en brengen zij cliënteel aan dat Nederlandstalig is of zich duidelijk geïntegreerd heeft in het gemeenschapsleven. Wat is daar eigenlijk verkeerd aan? Zou het billijk zijn van een gemeentebestuur te eisen dat het open ruimte laat aansnijden en de rode loper uitrolt voor mensen die niets met de gemeente te maken hebben en zich niet wensen te integreren?

In een scherp afwijzende reactie stelt Eric Van Rompuy dat deze afspraken met verkavelaars kunnen leiden tot willekeur, maar is het alternatief niet een nog veel grotere willekeur? Wanneer alles wordt overgelaten aan de absolute vrije markt, wie verhindert dan dat de verkavelaars zich opnieuw toespitsen op een Brussels publiek? En wie zal verhinderen dat een gestegen vraag met eenzelfde aanbod zal leiden tot nog duurdere prijzen? Een juridische schemerzone? De afspraken bestaan in sommige gemeenten al twee decennia en werden nooit verboden. Laat ons de klachten maar even afwachten. Desnoods moet het systeem hier of daar wat verfijnd worden.

Gemeenten die geen beschermingsmaatregelen nemen, worden gewoon onder de voet gelopen. In het Zaventem van Eric Van Rompuy zien we gevolgen van zo’n liberale bouwpolitiek: volgens de cijfers van Kind en Gezin werd daar in 2008 nog amper 34% van de kinderen in een Nederlandstalig gezin geboren. In Sint-Stevens-Woluwe, dat het Zaventems bestuur in de jaren ’80 en ’90 grotendeels liet volbouwen, lag het aantal Nederlandstalige borelingen enkele jaren geleden al onder de 20%.

Het enige wat de Vlaamse gemeentebesturen verweten kan worden, is dat zij zich veelal beperken tot de nieuwbouwwijken. In de oudere dorpskernen van Machelen, Strombeek, Zellik, Ruisbroek… worden de vrijkomende woningen systematisch opgekocht door anderstaligen. Dit zorgde de jongste jaren voor een dermate grote wijziging van de schoolbevolking dat de overblijvende Vlaamse gezinnen uit deze wijken wegvluchten, zodat de situatie steeds verder verergert. Op termijn zal er daardoor in grote stukken van de Vlaamse Gordel geen draagvlak meer zijn voor een noemenswaardig integratiebeleid.

De Vlaamse overheid is van deze dramatische ontnederlandsing perfect op de hoogte, maar voert een minimalistisch beleid dat niet de ambitie heeft om de Vlaamse aanwezigheid in de Gordelgemeenten op peil te houden. Minstens zou ze men de gemeentebesturen die beschermende maatregelen willen nemen, krachtiger moeten ondersteunen. Niet alleen met woorden, maar ook met financiële middelen en wettelijke instrumenten.

We mogen ons daarbij niet laten intimideren door de Franstaligen partijen, die bij elke beschermingsmaatregel moord en brand zullen blijven roepen. Volgens Van Eyken is het onrechtmatig dat Vlaamse gemeentebesturen ingaan tegen de “natuurlijke uitbreiding” van de grootstad. Hun strategie is duidelijk: zij willen de brede Vlaamse Rand zo snel mogelijk inlijven bij Brussel. Hoe langer Vlaanderen de verBrusseling op zijn beloop laat, hoe meer argumenten we hun geven.

Bart Laeremans, Kamerlid voor het Vlaams Belang, gemeenteraadslid in Grimbergen en auteur van het boek “VerBrusseling. Tegengaan of ondergaan?”